Dineshkumar Ponnusamy

ஒரு வழியா தமிழ்ல விக்கிபீடியா இருக்குன்னு கண்டுபுடிச்சு, அதுலையும் ஒரு 200 கட்டுரை உருவாக்கியாச்சு... இப்ப திடீர்னு ஒரு .யோசனை... முன்னாடியே யாரவது சொல்லி இருந்தா இன்னும் ஒரு 100 கட்டுரையாவது எழுதியிருக்கலாமேனு.. சரி நமக்கு சொல்ல ஆளில்லை... ஒரு புத்தகமாவது வந்திருக்கலாம்ல அப்டின்னு யோசிச்ச போது.. தமிழ் விக்கிபீடியா பத்தி தேனி. எம். சுப்ரபமணி அண்ணன் எழுதுன புத்தகம் ஞாபகம் .வந்துச்சு.. அத எப்படி படிக்காம விட்டேன்.. மறுபடியும் யோசிச்சா அது காசு கொடுத்து வாங்கனுமே அதான் படிக்கல...ஒரு வேளை தெரிஞ்சிருந்தா வாங்கியிருக்கலாமே... சரி இப்போ எதுக்கு அதுலாம் யோசிக்கறேன்... விக்கிப்பீடியா ஒரு கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியம்.. அதுவே இலவசமா கிடைக்குது.. அத பத்தி தெரிஞ்சுக்கற புத்தகம் காசு கொடுத்து வாங்கனும்.. இங்க தான் நெருடல் ஆரம்பிக்குது...

ஒரு முழு தமிழ் புத்தகம் எழுத என்னால முடியாது, அனால் ஒரு புத்தகத்த விக்கிய வெச்சு உருவாக்க முடியும்-நு தெரியும்.. கல்லூரியில் படிக்கும் போது எத்தன புத்தகம் விக்கியில இருந்து உருவாக்குனேனு எனக்கும் நான் பிரிண்ட் அடிச்ச கடைக்காரருக்கும் தான் தெரியும்..

சரி ஆரம்பிக்கறேன்... இன்னைக்கே.. .இப்போவே.. விரைவில் ஒரு தமிழ் விக்கிப்பீடியா புத்தகம்.. என்னோட தொகுப்புல.. ஏன்னா நான் தான் எழுதலையே....

Here you go with the English translation of above context. After a long period, I figured out the Tamil Wikipedia do exists. Once I found I started my contributions, done with 200th article creation but If I would have came to know about Tamil Wikipedia some time ago, I would have created 100 more articles. I thought why I didn't know about Tamil Wikipedia during those days, the first reason nobody is there to tell that Tamil Wiki do exists, the second reason I couldn't see the book about Tamil Wikipedia written by Theni. M. Subramani. I would have read it somehow If I came to know if that book exists or it might be the reason I would have left since I need to buy it from the local store.

As far as I know, Wikipedia is a free stuff, to know about it why should I pay for it ? Hence I decided to create a book which can be distributed for free online... I can't write such a big book but I can organize the content so that it looks like a book for beginners. I still remember how to create books using Wikipedia since I made hell loot of books from Wiki during my college days, only the shopkeeper knows the count of it.

Let me start the making of my Tamil Wiki book, today, just now.. Lets hope for a free book about Tamil Wikipedia, in Tamil coming soon, organised by me since am not going to write it down. :D

ரொம்ப நாளா விமானத்துல போகணும்னு யோசிச்சு யோசிச்சு ஒரு வழியா இந்த தடவ சென்னை-ல இருந்து பெங்களூருக்கு விமானத்துல போகலாம்னு முடிவு பண்ணினேன். IRCTC-குள்ள புகுந்து விலை கம்மியா ஏத்த நேரத்துல போற மாதிரி தேடி spicejet விமானத்த கண்டுபுடிச்சேன்...

என் முதல் விமான பயணம்

திங்கட்கிழமை காலையில 7.30 மணிக்கு சென்னைல இருந்து கெளம்புற விமானத்துல எனக்கு ஒரு எடம் போட்டுக்கிட்டேன்.. IRCTC இ -மெயில் கொடுத்தேன் வயச கூட கேட்கல... ஜன்னலோரமா உட்கார இடம் கிடைக்கணும்நு நினைச்சு தேடுனேன்... சீட் நம்பர் கூட வரல... :'(

அப்றமா வழக்கமா விமானத்துல போற ஒரு தோழருக்கு அலைபேசில கூப்ட்டு கேட்டேன்.. அவரு சொன்னாரு.. விமானம் கெளம்புற முன்னாடி தான் உனக்கு உட்கார இடம் தருவாங்க அவசர பட வேணாம்னு...

ஒரு வழியா திங்கட் கிழமை வந்துச்சு.. காலையில 4 மணிக்கு எழுந்து குளிச்சுட்டு.. சும்மா ஜம்முன்னு புதுத்துணி போட்டுகிட்டு அப்டியே நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேசனுக்கு போயி திரிசூலத்துக்கு டிக்கட் வாங்குனேன் (5 ரூபா தான்)..

எவ்ளோ பெரிய விமானம்... எப்டியாவது ஜன்னலோர சீட் புடிச்சுட வேண்டியது தான் அப்டின்னு மனசுல கனவு கண்டுட்டு போனேன்... திடீர்னு ஒரு சந்தேகம்... திரிசூலத்துல இறங்கணுமா இல்ல... மீனம்பாக்கத்துலையா... எப்ப பேப்பர் படிச்சாலும்.. மீனம்பாக்கம் விமான நிலையம்னு தான வரும்...

அப்றமா மொபைல்-ல மேப் ஆன் பண்ணி... சென்னை விமான நிலையத்த தேடினேன்... ஒருவழியா "உள்நாட்டு விமான நிலையம்" திரிசூலம் பக்கத்துல காட்டுச்சு.. அப்பாடா-நு ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்....

ஒருவழியா வாசல தேடி கண்டுபுடிச்சு... உள்ள போனேன்... 2-வது மாடியில spicejet அலுவலகம் இருக்குன்னு ஒருத்தர் சொன்னத கேட்டு... வேக வேகமா போனேன்... அங்க போயி ..கேட்டா. போர்டிங் பாஸ் வாங்க உள்ள போங்கன்னு சொல்லிட்டாங்க..

ஹேண்ட் லக்கேஜ்க்கு செக்கிங் தேவை இல்லைன்னு சொல்லி போர்டிங் பாஸ் வாங்கற எடத்துக்கு அனுப்புனாங்க..

அங்க போயி எங்கிட்ட இருந்த டிக்கெட் பேபர்ர கொடுத்தேன்.அதவாங்கி பார்த்துட்டு பயபுள்ள ஒரிஜினல் டிக்கட் கொடுத்துட்டு ஏதோ ஹிந்தியில சொல்லுச்சு..

ஒரிஜினல் விமான டிக்கட்

உள்ள போனா அவ்ளோ கூட்டம்.. ஏதோ சந்தை மாதிரி... ஒரு வழியா வரிசைல நின்னு முன்னாடி போனா.. பயங்கரமான சோதனை.. ஒரு கருவி அதுக்கப்றம் ஒரு காவல் அதிகாரி... அப்றமா என்னோட "H4" கேட் போற வழிய காட்டினாங்க...

அங்க போயி உட்கார்ந்ததும்.. ஒரு டிக்கட் பரிசோதகர் என்னோட டிக்கட்ட வாங்கி அவரோட மெசின்ல ஏதோ பண்ணிட்டு ஒரு பஸ்ல போயி ஏற சொன்னாரு... அது நான் போக வேண்டிய 3145 விமானத்தோட கதவுக்கு பக்கமா கொண்டுபோயி விட்டுச்சு...

Spice Jet

பார்க்கறதுக்கு சின்னதா இருந்துச்சு... 2 டேங்கர் லாரி ஒன்ன நின்னா இது சிறுசாயிடும் அவ்ளோ சின்னது.. சரி நம்ம கொடுத்த காசுக்கு இதுதான் வரும்-நு நினச்சு கிட்டு ஏறினேன்...

80 பேரு உட்காறலாம்

மொத்தமா ஒரு 80 பேரு உட்காறலாம் 20 x 4... ஒரு வரிசையில 2 ஜன்னல் சீட்டு... எங்க உட்கார்ந்தாலும் வெளிய இருக்கறது தெரியுது... நல்லவேளை என்னோடது 16C சீட் .. இறக்கைய தாண்டி இருந்தது... எனக்கு பின்னாடி ஒரு 4 வரிசை...

கொஞ்ச நேரத்துல இரண்டு ஏர் ஹோஸ்டஸ் வந்தாங்க... நல்லா புள் மேக் அப்... செகப்பு கலர் துணி...

ஏர் ஹோஸ்டஸ்

அவங்கள அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டாங்கா.... சீட் பெல்ட் போட சொன்னாங்க..

தண்ணீர் கொடுத்தாங்க... ஜூஸ் கூட இருக்குன்னு சொன்னாங்க.. ஆனா கண்ணுல காட்டல. அப்புறம் மொபைல், எலக்ட்ரானிக் பொருள் எல்லாத்தையும் ஆப் பண்ண சொன்னாங்க... ஹிந்தி அப்புறம் இங்க்லீஷ் மட்டும் தான் பேசுனாங்க... அவங்களும் அவங்க சீட்டுக்கு .போயிட்டாங்க..

விமானம் அப்டியே நகர .ஆரம்பிச்சுது.. மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சு... (ஒரு 30-50 கி.மீ. வேகம்) அப்டியே போய் ஒரு வரிசையில் நின்னுச்சு.. சரியா 5 நிமிஷம் கழிச்சு 7.35க்கு கொஞ்சமா நகந்துச்சு. 60, 70, 80, 100, 140, அப்டியே பயங்கர வேகம்...

ஒரு ரெண்டு நிமிசதுள்ள அப்டியே மேல நோக்கி பறந்துச்சு... ஆகாசத்துல பறக்றதுன்னா என்ன-நு அப்பத்தான் புரிஞ்சுது... ஒரு 5 நிமிசத்துல நேரா போக ஆரம்பிச்சுது... ஜன்னல் ஓரத்துல பார்த்தேன்... கூகிள் மேப்ல பார்க்கற மாறி இருந்துச்சு..

பைலட் பேசுனாரு.. எவ்ளோ நேரத்துல போவோம். எவ்ளோ ஒயரத்துல இருக்கறோம் எல்லாம் சொன்னாரு..

கொஞ்சமா கூட பயமே வரல... அப்றம் ஏர் ஹோஸ்டஸ் வந்தாங்க, சீட் பெல்ட் கலட்டிகலாம்.. போன் airplane mode-ல வெச்சுக்கலாம் அப்டின்னு சொல்லிட்டு... ஒரு ஐஸ் வண்டி கொண்டுவந்தாங்க... அதுல சாப்பாடு தண்ணி எல்லாம் இருந்துச்சு... ஒரு ஒரு பேரா படிச்சு உங்களுக்கு அது வேணுமா இது வேணும்மானு கேட்டுட்டே போனாங்க.. கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு குப்ப போட ஒரு கவர் கொண்டு வந்தாங்க...

ஒரு 20-30 நிமிஷம் சூப்பர்-ஆ இருந்துச்சு...

ஆகாசத்துல பறக்றது

மறுபடியும் சீட் பெல்ட் போட சொன்னாங்க... தரை எறங்க போறோம்னு சொன்னாங்க... மறுபடியும் எலக்ட்ரானிக் பொருள் எல்லாத்தையும் சுவிட்ச் ஆப் பண்ண சொன்னாங்க... கீழ எறங்கும் போது சூப்பர்.. லேசான தூறல்... மேகமூட்டம்... மெதுவா கீழ இறங்குச்சு...

கீழ நின்னு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு சீட் பெல்ட் கலுட்டிக்கலாம்-நு சொன்னாங்க... ஒரு பத்து நிமிசத்துல இறங்கிக்கலாம் சொன்னங்க.. வெளிய வரும் போது தேங்க்ஸ் சொன்னாங்க. இந்த கதை இன்னும் முடியல... அடுத்த பதிவுல மீதிய சொல்றேன்...

ஒரு காட்டிற்கு இரண்டு மரவெட்டிகள் சென்றார்கள், மாலை மீண்டும் இருவரும் கூடும் போது ஒருவரிடம் அதிக விறகும் மேலும் அவர் அதிக களைப்படையாமலும் இருந்தார்.

மற்றொருவருக்கோ பயங்கர ஆச்சர்யம். நம்மை போல தானே அவனும், அவனால் மட்டும் இப்படி இது சாத்தியமானது என்று. ஆர்வம் தாங்காமல் அவனிடமே கேட்டு விட்டான்!

நண்பன் அவனிடம் கேட்டான், இந்த விறகுகளுக்காக நீ என்ன செய்தாய் என்று! அவன் சொன்னான், இடைவிடாமல் வெட்டி கொண்டே இருந்தேன் என்று,..

சிறிதும் ஓய்வு இல்லாமலா என்று கேட்டான் நண்பன், ஆம் அதிக விறகுகள் பெற வேண்டுமே ஆனால் நீ கொஞ்சமும் களைப்படையாமல் இருப்பது எப்படி
என்று கேட்டான்!..

நான் இடையில் அடிக்கடி ஓய்வு எடுத்து கொள்வேன் என்று சொன்னான் நண்பன்!

மறுநாள் அவனும் அதே போல் ஓய்வு எடுத்து எடுத்து மரம் வெட்டினான், இருப்பினும் அவனால் நண்பன் அளவுக்கு மரம் வெட்டமுடியவில்லை,

மறுநாள் மரம் வெட்டும் போது ஒளிந்திருந்து பார்க்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டு வீடு திரும்பினான்,

மறுநாள் மரம் வெட்ட பிரிந்து சென்ற பின், அவன் நண்பனை பின் தொடர்ந்து சென்றான், நண்பனும் அரைமணி நேரம் மரம் வெட்டி விட்டு ஓய்வாக அமர்ந்தான்,

ஆனால் அவன் ஓய்வு நேரத்தில் அவனது கோடாலியை தீட்டி கொண்டிருந்தான்!

What is GT-S6102 ?

A very old pathetic mobile of mine, with the following configuration...

3.15 MP Primary Camera

Dual Standby SIM (GSM + GSM)

832 MHz Processor

Android v 2.3 (Gingerbread) OS

160 MB ROM

290 MB RAM

2 GB External Card (Expandable Storage Capacity of 32 GB)

What is Kitkat ?

The latest Operating System for Android devices from Google. Google Nexus, Samsung Galaxy S4, LG optimus and other over priced mobiles uses this android operating system for their mobiles.

What brings me here?

My mobile falls down in water.. Oh.. then I removed battery.. I put it in sun for 2 hours :P

Then I took it to service center, they charged 1000 bucks (5000 Rs. is current price of the new mobile in India). After their service, it was keep on restarting.. since my warranty was expired I was hopeless..

By accidentally I came to know something called rooting android device.

What is Rooting?

Rooting is the process of clearing all the information which was present in mobile like raw formatting your computer.

What is the use of rooting?

Rooting allows you to customize your android device according to your own purpose.

What is custom ROM, kernel ??

ROM is read only memory of your android device. Custom ROM is the customized ROM for the Operating system you gonna install on your device.

What is kernel?

Kernel is the core part of any operating system. It does the same process of Computer's Operating system's kernel.

How to do rooting?

It is so simple. Just download the update.zip file from the internet for your mobile / tablet as per your device model.

Once it is done. Just shut down your mobile device.

Press Home button, Power button and volume up button continuously.. till some thing weird menu pops up :P Once it come, select install from sd card option. Now select the update.zip.

Use volume up/down to scroll up/down and home button to select..

Once you clicked that's it.. you mobile restart and its done.. you are done with it.

For Kitkat Operating System, you need to download that particular package (update.zip).

Warning: Don't try this on warranty available device. Rooting on phone will void your warranty. If you are doing properly, your mobile turn as brick also..

ஒரு நல்ல சினிமா என்பது என்ன? அது எப்படி இருக்கவேண்டும் என நமக்கும் ஆயிரம் கேள்விகள் அவ்வப்போது எழுந்துகொண்டே இருக்கும். ஆனால் வருடத்திற்கு ஒரு முறை எதாவது ஒரு படம் வெளிவந்து நச்சென அதற்கு பதில் சொல்லும். ராஜூமுருகனின் இந்த குக்கூ அந்த ரகம்.

திரைக்கதை உத்திகளில் அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் ஒரு விசயம். ஒரு படத்தை வித்தியாசமாய் உருவாக்குவது எப்படி என்பது. வித்தியாசம் என்றால் எந்த அளவுக்கு வித்தியாசம்? எல்லாமே வித்தியாசமாகவா செய்வது ஒரு வழி. அதில் எடுத்துக்கொண்ட விசயத்திலிருந்து, காட்சிகளை கையாளும் முறை, பாத்திரப்படைப்பு, திரைக்கதை வடிவ அமைப்பு என எல்லாவற்றிலும் அசரடிப்பது. இன்னொரு வழி பழகிய விசயங்களை வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்கள் அல்லது சூழல்களை கொண்டு உருவாக்குவது.

ராஜுமுருகன் இரண்டாவது வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். நாம் காலம் காலமாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் காதல்கதை தான் இது. ஆனால் கண்பார்வையற்ற கதாபாத்திரங்கள், அவர்களின் உலகம், அதில் இருக்கும் சுவாரஸ்யங்கள், ஒரு நாள் வாழ்க்கையில் இருக்கும் பிரச்சினைகள், நட்புகள், நெகிழ்ச்சிகள், வேதணைகள் என அட்டகாசமாய் காட்சிப்படுத்தி அசத்தியிருக்கிறார்.

அதிலும் எந்த இடத்திலும் அவர்களின் நலன் காக்கும் பிரச்சாரங்கள் இல்லாமல், பாருங்கள் இவர்களின் பரிதாப நிலையை என பிச்சைப்பாத்திரம் ஏந்தாமல் அவர்களின் இயல்பான நக்கல், அன்பு, ஏக்கம் என காட்சிப்படுத்தியிருப்பதற்கு சபாஷ்.

நாம் தினமும் பார்த்தும் பார்க்காமல் செல்லும் ‘அவுட் ஆஃப் போகஸ்’ கதாபாத்திரங்களை வைத்து படமாக்கி நம்மை காசு குடுத்து இரண்டரை மணிநேரம் பார்த்து நெகிழ வைத்திருக்கிறார். அதிலும் முதல் படத்தில் என்பதால் அவர் தமிழின் முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவராய் தன்னை இணைத்துக்கொண்டுவிட்டார். வாழ்த்துக்கள்.

இத்தனை நேர்த்தியாய் எடுத்த படத்தில் திருஷ்டியாய் கடைசி காட்சிகளில் இருக்கும் வேகத்தடைகளும், புனேக்கு எப்படி வந்தார் கொடி என்ற குழப்பங்களும். தவிர்த்திருக்கலாமே.

அட்டகத்தி தினேஷ்! அந்தப் படம் வந்து சில வருடங்களாகி விட்டது. ஒரு படம் ஹிட்டானால் முதலில் வாய்ப்புகள் குவிவது கதாநாயகன், நாயகிக்குத்தான். ஆனால் அட்டக்கத்தி படம் எடுத்த தயாரிப்பாளரிலிருந்து, இசையமைப்பாளர் வரை அனைவரும் பல அடிகள் பலமாய் வைத்து முன்னேறிய நிலையில் இவர் மட்டும் அடுத்த படத்தில் கூட நடிக்காமல் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்ற பலமான கேள்வி பலருக்கும் இருந்தது. அதற்கு தக்க பதில்தான் இந்த படத்தில் அவர் காட்டியிருக்கும் நேர்த்தியான அட்டகாச நடிப்பு. கதாபாத்திரமாய் மாறுவது என்றால் என்ன என்பதற்கு இரண்டரை மணி நேர செய்முறை விளக்கம் குடுத்திருக்கிறார் தினேஷ். அதுவும் தன் இரண்டாவது படத்தில். தமிழ் சினிமாவின் இன்னொரு ராட்சச நடிகன் இவர்.

அறிமுக நடிகை மாளவிகா. அறிமுகம் என்ற சாயல் ஒரு ப்ரேமிலும் இல்லாத அளவுக்கு இந்த சாலஞ்சான ரோலில் காட்சிக்கு காட்சி நேர்த்தியாய் நடித்து அசத்தியிருக்கிறார்.

சந்தோஷ் நாராயணின் இசை படத்துடன் இயல்பாய் பொருந்தி தாலாட்டுகிறது. இசைஞானியின் இசையை உயிரோட்டமாய் கொண்டிருக்கும் படத்தில் இன்னொரு இசையமைப்பாளர் வேலை செய்வதும், இசைஞானியின் இசை மென்மையையும், நுட்பத்தையும் தொடுவது என்பதும் சாதாரண காரியம் அல்ல. அந்த அசாதாரண வேலையை செய்திருக்கிறார் இவர். படத்துடன் அதன் தொணியுடன் ஒன்றி பாடல்களை அமைக்கும் இவரது நேர்மையும் நேர்த்தியும் நிச்சயம் பாராட்டக்கூடியது. மிக விரைவில் தமிழின் தவிர்க்க முடியாத இசையமைப்பாளராகி சாதித்திருக்கிறார்.

இந்த அணைத்து விசயங்களையும் சாத்தியப்படுத்திய இயக்குநர் ராஜுமுருகனுக்கே அத்தனை வாழ்த்துக்களும் பாராட்டுகளும்.தியேட்டருக்குள் செல்லும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மனநிலையில் சென்றாலும் படம் முடிந்து வெளிவரும் போது எல்லார் கண்களிலும் ஒரு துளி கண்ணீரை கொண்டு வந்திருப்பதே இந்த படத்தின் நிஜமான வெற்றி. குக்கூ… பார்க்கவேண்டிய பரவசம்.

Dineshkumar Ponnusamy

About

Popular Posts

Labels